Ik heb het gedaan, deel 2

Ja, ik heb het dus weer gedaan… Weer een knoop doorgehakt! Ik roep hier al jaren om, het staat al jaren op mijn “bucketlist”! En nu heb ik het dus gedaan! Ik heb een afspraak gemaakt om een tattoo te laten zetten! 

Bij ons in Houten zit een geweldige tattooshop www.moko-toko.com. Meerdere vrienden van mij hebben hier al een tattoo laten zetten en elke keer dacht ik: “ik wil ook…”. Michel heeft een hele lange wachttijd, maar iedereen verzekerde mij dat een tattoo van hem het wachten waard is. 

Wat hield me dan tegen? Angst dat het pijn doet, het is voor altijd, waar zal ik hem zetten, wat zullen anderen er van zeggen….?

Die pijn, zegt iedereen, valt reuze mee. Alsof het een schaafwond is. Voor altijd? Ja, dat klopt. Maar ik leef nu en ik vind het nu mooi. Gezien alle ellendige ziektes in de familie, wèèt je niet hoe dingen lopen en ga ik er nu van genieten! Waar ben ik inmiddels ook uit, hij komt op mijn onderarm. En wat anderen ervan zeggen? Dat maakt me eigenlijk geen snars meer uit! 

Ik heb iets gekozen wat voor mij bijzonder is, waar ik een heel goed gevoel bij heb. Wat dat is zien jullie heel snel, want over 2 weken kan ik al terecht! Mazzel doordat er iemand haar afspraak had verzet! 

Wordt vervolgd! 

 

Ik heb het gedaan!

Soms kan je heel lang zitten dubben. Doe je iets wel of niet? Wat zijn de voors en tegens? En dan ineens hak je de knoop door: je gaat het gewoon doen!! Zo startte ik ook dit blog.

En nu, bijna een jaar later dacht ik weer: ik ga het gewoon doen! En dat is heel wat voor deze eeuwige twijfelkont. “Wat dan?”, denken jullie nu?  Nou, het nemen van een eigen domeinnaam!! Jullie kunnen nu mijn blogs lezen op 

www.saskiablogt.com

Ik vind het zo stoer en chique staan! De blog ideetjes borrelen weer lekker op, ik heb er weer helemaal zin in!

 

Avondje op stap!

Van de week kwam de grootste droom van mijn oudste dochter uit: een keer naar het concert van Nick en Simon! De kaartjes had ze vorig jaar November al voor haar verjaardag gekregen! Het concert werd helaas verplaatst van mei naar augustus, dus haar geduld werd goed op de proef gesteld!

We gingen met de trein vanuit Houten, want het concert was in Tivoli Vredenburg. Lekker dichtbij dus! In het theater bleek dat we echt een goed plekje hadden, ze kon het zo heel goed zien! 

Deze voorstelling was van de theatertour “Herinneringen”. Nick en Simon haalden herinneringen op over hun afgelopen 9 jaar. Over hoe het ooit begonnen was als “vrienden van Jantje Smit”, de afwijzing bij Idols, het opgeven van je studie… Over de vallende sterren en de hoolifans…Tussendoor natuurlijk hun hits, loepzuiver gezongen. Tranen bij mij tijdens “Vaderdag”, het handje van mijn dochter die de mijne zocht…

Ik vond dat de show goed in elkaar zat en ook mijn dochter van 8 kon de volendamse humor goed volgen! Haar droom werd in de lobby nog compleet gemaakt door op de foto te gaan met haar idolen!  

Helemaal op moesten we nog met de trein naar huis… De laatste meters lopen vanaf het station was haar teveel…. Thuis kwamen de tranen, van moeheid en van intens geluk…

Die schouder mag voorlopig niet gewassen, de foto gaan we uitvergroten voor boven haar bed. 

Dank aan Nick en Simon voor deze onvergetelijke avond! 

 

Bijna weer naar school… 

Ben ik de enige moeder die blij is dat volgende week de school weer begint?? Rondvraag bij andere moeders gaf me het antwoord al: nee dus!

Hoeveel ik ook van mijn dochters hou, na nu 5 weken vakantie (waarvan ik er zelf maar 2 vrij was) is mijn trukendoos wel leeg… 

Al mijn knutsel ideetjes en uitstapjes zijn gedaan. Al dan niet door mijzelf, mijn man of opa & oma’s. Gelukkig konden mijn meiden daar terecht tijdens onze werkdagen! Dus zijn ze oa. bij het Archeon, Dierenpark Rhenen, Oud Valkeveen, de speelheuvel en Burgers Zoo geweest. Ook menig uitstapje naar de stad hebben we gedaan, want shoppen kunnen ze inmiddels ook! Ook het strandje bij de Lek op de superhete dagen was geen straf! Waarom ben ik dan zo blij dat de school weer gaat beginnen?  

 Doordat ze natuurlijk later naar bed gaan in de vakantie en door de uitstapjes zijn ze sneller moe en dus ook chagrijnig. Tel daar het slechtere weer van afgelopen dagen bij op en je weet waarom ik het fijn vind dat de vakantie bijna over is.
Ik ben toe aan een normaal ritme en eerlijk gezegd denk ik dat de kinderen er zelf ook aan toe zijn! Vroeg op, naar school, ‘s middags de buitenschoolse activiteiten…De meiden elk met hun eigen vriendinnetjes kunnen spelen. Ze hebben heerlijk samen gespeeld hoor, maar toch eindigt het vaak in onenigheid. Met mama als scheidsrechter…

Een paar dagen nog, met nog een concert vanavond, laatste logeernachtjes en een verjaardag… Dan begint het “normale” dagelijkse leven weer!!

Het vervolg..

Helemaal inspiratieloos zit ik naar de blogcijfers van afgelopen week te kijken… Een oude blog van oktober vorig jaar heeft mijn statistieken door het plafond doen gaan! Waar ik ‘s ochtends nog grapjes maakte over: misschien kom ik wel aan de 500 views, leverde me uiteindelijk aan het eind van die week meer dan 12.000 views op!

Het was een hele persoonlijke blog, over mijn werk. Is dit dan nu het onderwerp waar ik bij moet blijven? Bloggen over het werk? Mijn man oppert een vervolg op “het meisje van de telefoon”. Maar wat voor vervolg? Er is sinds oktober eigenlijk geen verandering op dit gebied. Hij zei: schrijf dan over de leuke dingen van het werk? De complimenten die je krijgt of zo? De andere kant van het werk?  

 Later zit ik daar nog eens over na te denken. Wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een compliment gehad van een patiënt? Dat je iets goed geregeld hebt voor ze? Of dat ze zo goed geholpen waren met een advies wat je ze gaf? Ik kan me er zo geen voor de geest halen… Is mijn werk dan echt zo negatief geworden?

Kost het me meer energie dan dat het me oplevert?

Ik ga me er de komende week eens in verdiepen en dan kan ik jullie een vervolg geven op het meisje van de telefoon!