Vaderdag…

Morgen is het vaderdag… Weer één zonder mijn vader. Hij overleed in 2011, maar het voelt nog steeds als gister.

Ik merk dat mijn verdriet er nog steeds is, het is alleen anders geworden. Die stekende, alles verscheurende pijn van het begin is weg. Daarvoor in de plaats is een soort berusting gekomen. De mooie, leuke en grappige herinneringen voeren de boventoon. 

Hem missen komt in vlagen, op momenten dat ik hem nodig heb. Bijvoorbeeld even advies vragen over hypotheekdingen, auto aanschaffen enzo. Ik zeg wel eens tegen mijn man: “wat zou papa daarvan zeggen?” Of zoals gisteren in de winkel, op zoek met de kids naar een vaderdagkadootje voor mijn man, hun papa… Ineens een stekende pijn en met moeite de tranen wegslikken. Mijn jongste voelt mij feilloos aan en zegt: “ik mis opa zo… ” Ik breek en samen laten we onze tranen lopen in de winkel. Thuis gaan we samen aan de knutsel: morgen brengen we een zelfgemaakte stropdas naar het tuintje…

         

Blog stilte

Ik heb best lang geen blog geschreven. Ik heb er niet echt een verklaring voor. Ik wist gewoon echt niet wat en hoe ik dingen met jullie wilde delen… Zoals ik vorig jaar de weekoverzichten had gemaakt was best leuk, maar mensen (lees: jullie lezers) hoeven ook weer niet àlles van me weten… Daarbij kwam ook als ik mensen in real life sprak, ze zeiden “ja, dat heb ik al gelezen..” 

Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van bloggen. Dat je hier door in het “echte leven” minder contact hebt. Het moet wel een aanvulling zijn!


Maar, ik heb weer wat ideetjes in mijn hoofd. Dingen die ik de afgelopen tijd heb meegemaakt en toch wil delen, maar ook wat nieuwe dingen die gaan komen. Zo komt er ook een vervolg op “ik blog de zomer door”, daardoor hoop ik ook weer meer te bloggen! 

 
-X-