Een nieuwe baan!

Wat een stap… Buikpijn had ik ervan! Op het moment dat ik op de verzend-button klikte. “Wat heb ik gedaan??”

Vroeger zou je met knikkende knieën bij de brievenbus hebben gestaan, nu dus met buikpijn achter de pc. Ik heb het gedaan, na 13 jaar heb ik gesolliciteerd. Dus… 

En daarna begon het wachten. Zaten ze wel op mij te wachten? Ik word tenslotte 40 dit jaar… Ben ik niet tè oud voor deze functie? Pas ik wel in het profiel?? Maar wie niet waagt, die niet wint. Cliché, maar waar! 

Het wachten duurde een week, want je kon tot een bepaalde datum reageren. Een druk weekend ging eroverheen en toen ineens om 9.00u telefoon!! “We willen u graag uitnodigen voor een gesprek…”

Whooptiedoop, stuiterstuiter!!

Na het eerste gesprek stuiterde ik nog hoger, wat leek me dit een leuke werkplek..!!! Terug in de wachtmodus, niet mijn sterkste punt, maar wat voelde dat eerste gesprek goed! Niet te hoge verwachtingen proberen te hebben, maar al snel kwam het verlossende telefoontje: “je mag komen voor een tweede gesprek!”

En dat gesprek was dus eergisteren, om een lang verhaal kort maken: ik heb de baan!!! Ik word assistente van de sportartsen bij de KNVB!