It’s time to move on

Nog 2 dagen werken bij de huisartsenpraktijk waar ik al 13,5 jaar werk. Zo raar! Tuurlijk, ik heb er zelf voor gekozen om weg te gaan en ik heb hééél vééél zin om aan de slag te gaan bij mijn nieuwe werk. Maar deze laatste dagen zijn zo raar. 

Het idee dat je sommige patiënten nooit meer zult zien, niet meer weet hoe het verder met ze zal gaan. Maar ook de collega’s waarmee ik volwassen ben geworden de afgelopen 13 jaar, zal ik zeker gaan missen. Ik kocht een huis, kreeg (moeizaam) 2 kinderen, het ziek zijn van mijn moeder, het overlijden van mijn vader… Als ik hier langer over nadenk zijn ze echt een groot deel van mijn verleden…

Elke dag wel van iemand afscheid nemen, het valt me best zwaar… 

Maandagavond nog uit eten met de collega’s en dan woensdag de allerlaatste dag…